نه بسته ام به کس دل ، نه بسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

ز من هر آن که او دور چو دل به سینه ندیک

به من هر آنکه نزدیک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا من

ستاره ها نهفته در آسمان ابری

دلم گرفته ای دوست  هوای گریه با من

مولانا

پند و اندرز ابوسعید

ابوسعید ابوالخیر با جمعى از اصحاب از کنار روستایی از مناطق اطراف نیشابور به طرف مقصدى مى‌گذشتند.

مردى مُقنی مشغول خالى کردن چاه مستراح بود، اصحاب از بوى تعفن کثافات، دماغ خود را گرفتند و به سرعت از آن محل گذشتند، ولى مشاهده کردند شیخ نیامد.

چون نظر کردند دیدند شیخ با حالت تفکر کنار کثافات ایستاده فریاد زدند استاد بیا. فرمود مى‌آیم، پس از مدتى تأمل در کنار کثافات به سوى اصحاب روان شد، چون به آنان رسید عرضه داشتند: اى راهنما براى چه کنار کثافات ایستادى؟

فرمود: چون شما دماغ خود گرفتید و به سرعتِ حرکت خود افزودید، صدایی از کثافات و فضولات برخاست که هان اى روندگان! دیروز گذشته، ما با حالتى طیب و طاهر و پاکیزه و رنگ و بوئى بسیار عالی بر سر بازار به صورت سبزیجات و میوه‌جات و حبوبات قرار داشتیم و شما بنى‌آدم به خاطر به دست آوردن ما بر سر و بار یکدیگر مى‌زدید و به انواع حیله‌ها و خدعه‌ها متوسل مى‌گشتید، و از هیچگونه تقلبی خوددارى نمى‌کردید، چون ما را به دست آوردید خوردید، ما بر اثر چند ساعت همنشینى با شما تبدیل به این حال گشته و به این سیه روزى افتادیم، به جاى این که ما از شما فرار کنیم، شمایى که باعث این تیره‌بختى براى ما شدید؛ از ما فرار مى‌کنید اى اف بر شما !!!

من کنار کثافات ایستاده و به پند و نصیحت آنان گوش فرا داده تا شاید عبرتى از آنان بگیرم!

منبع:

عرفان اسلامی (شرح جامع مصباح الشریعه و مفتاح الحقیقه)، ج 4، حسین انصاریان

خدا رو می خوام نه واسه اینکه ازش چیزی بخوام

خدا رو می خوام نه واسه مشکل و حل غصه هام

خدا رو دوست دارم نه واسه ی جهنم و بهشت

خدا رو دوست دارم ولی نه واسه ی زیبا و زشت

خدا رو می خوام نه واسه خودم که باشم یا برم

خدا رو می خوام نه واسه روزای تلخ آخرم

خدا رو می خوام نه واسه سکه و سکوی و مقام

خدا رو می خوام که فقط تو رو نگه داره برام

خدا رو دوست دارم واسه اینکه تو رو بهم داده

خدا رو دوست دارم چون عاشق بودن و یادم داده

خدا رو دوست دارم چون عاشقارو خیلی دوست داره

خدا رو دوست دارم چون عاشق و تنها نمی زاره

خدا رو دوست دارم واسه اینکه تو رو بهم داده

خدا رو دوست دارم چون عاشق بودن و یادم داده

خدا رو دوست دارم چون عاشقارو خیلی دوست داره

خدا رو دوست دارم چون عاشق و تنها نمی زاره

خدا رو دوست دارم واسه اینکه حواسش با منه

خدا رو دوست دارم آخه همیشه لبخند می زنه

خدا رو دوست دارم واسه اینکه من و تو با همیم

خدا رو دوست دارم که می دونه ما عاشق همیم

وقتی هنوز خورشید نبود
زمین و اسمون نبود
وقتی نشون از خلقت و نشونی از کهکشون نبود
هوا نبود
نفس نبود
صدا نبووود ....
خدا خودش تنها نشست
قصه ادم رو نوشت
از جنس عشق شهرکی ساخت
اسم اونو گذاشت بهشت
از جنس خاک و گل اون
پیکر ادم رو سرشت
... .

روز اول خداوند آسمان را آفرید

روز دوم دریاها را آفرید

روز سوم صدا را آفرید

روز چهارم رنگها را آفرید

روز پنجم حیوانات را آفرید

روز ششم انسان را آفرید

روز هفتم خداوند با خود اندیشید و سپس تو را برای من آفرید

شب ......سکوت ....... اشک .......
ورقهای پر شده از حرف های نگفته ......
قلم .................
ماه ................من .....................
پنجره را باز می کنم
دستان سردی صورتم را نوازش می دهند
هیچکس در اینجا نیست اما
چشمان گرمی با نور ماه مرا نگاه می کند ...... به چه می نگرد
به تنهائی من .......... به تصویری که بر قلبم می فشارم یا به اشک ...............
سکوت می شکند ....... صدای ورقهای کاغذ که با شتاب از پنجره بیرون می روند مرا به
خود می آورد ،
یکی مانده .... تنها یک ورق ......
همان کاغذی که از همه سنگین تر است از اشک من و نام تو ...............
ماه .... دستانش را در برابر من می گیرد ..........
از من چه می خواهد .......
چه باید برای ماه بگویم که این دل تنها نام تو را فریاد می زند ...........
بیداری شب ....... نگاه من ...... تنهائی من و چشمانی که هر لحظه در برابرم مرا می
نگرد .........
طرح نگاه زیبای ......پاک و رویایی تو ..... اما
...........................................
چه می شد نه تنها زمانی که نور ماه بر تصویر زیبایت تو را از قاب بیرون می کشید
..................
بلکه همیشه از آن چهار چوب تنهایی به سویم بیایی ..............
همیشه منتظرم ........................

بی حالم ازاین دنیای پرازغم

آخه دیگه نیست کسی دور و ورم

می خوام بنویسم ازدل خودم

شعربگم ازتنهایی دل خودم

دوباره بخونم ازخودم

دوباره تورودعوت کنم به دل خودم

آیا تومی شنوی سخنم؟

آیاتومی بینی اشکم؟

سلام به همه دوستان خوب و دوستداشتنیم
همگی خوبین
بچه ها من دوباره برگشتم . راستی عیدتون مبارک . نمیدونین شیراز چه خبره همه جا شلوغ شده ار مهمونهای نوروزی جاتون خالی

همتونو دوست دارم

سلام دوستان یه درآمد خوب و عالی بدون پرداخت پول

مراجعه به این سایت www.vnnu.com/fa?111126975

زندگي رسم خوش آيندي است , زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ پرشي دارد اندازه عشق , زندگي چيزي نيست که لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود . زندگي شايد همين باشد . . . . .

و اين زندگيست كه چنين است و چنان

و مرگ زندگي بي عشق ماندن است وهمين و بس

آيا اين طور نيست؟

 نمي گم خطا نكردم من كه ادعا نكردم
 همه گفتن بي وفايي من كه اعتنا نكردم
 عازم سفر شدي تو من دلم مي خواست بموني
 واسه موندن تو اما بخدا دعا نكردم
 واسه تو كلي نوشتم كه يه جوري مبتلا شي
 تقصير منه كه آخر تو رو مبتلا نكردم
 توي كوچه ي رفاقت يه سلام جواب ندادم
 تو دلم تويي اون و با كسي آشنا نكردم
 مي دونم دوسم نداري حتي قد يه قناري
 اما عاشقم هنوزم بدون اشتباه نكردم
 ما جايي قرار نذاشتيم جز تو كوچه هاي رويا
 اين دفعه تو اومدي من به قرار وفا نكردم
 زير دين ناز چشمات يه عمريه دارم مي سوزم
 تا خاكستري نشه دل دينمو ادا نكردم
 اومدن واسه نصيحت به بهانه ي يه صحبت
 عمرشون كلي تلف شد چون تو رو رها نكردم
 راه آسمون كه بسته س گرچه قلبامون شكسته س
 تا بحال انقد خدا رو اينجوري صدا نكردم
 تو من و گذاشتی رفتي خواستي من ديوونه تر شم
 باورت نمي شه شايد آخه جون فدا نكردم
 نامه هاي عاشقونه با نشونه بي نشونه
 اما از كساي ديگه س پس اونا رو وا نكردم
 يادته عكستو دادي بذارم تو قاب قلبم
 بعد از اون روز ديگه هرگز به كسي نگاه نكردم
 تو از اون روزي كه رفتي نه تو رفتي كه ببيني
 تا قيامت هم تو رو من از خودم جدا نكردم

روزی

خواهم آمد، و پیامی خواهم آورد.

در رگ ها ،نور خواهم ریخت.

و صدا خواهم در داد : (( ای سبدهاتان پر خواب !

سیب

آوردم، سیب سرخ خورشید. ))

خواهم آمد ،گل یاسی به گدا خواهم داد.

زن زیبای جذامی را، گوشواری دیگر خواهم بخشید.

کور را خواهم گفت:((چه تماشا دارد باغ!))

دوره گردی خواهم شد، کوچه ها را خواهم گشت،

جار خواهم زد:((آی شبنم، شبنم، شبنم.))

رهگذاری خواهد گفت :(( راستی را، شب تاریکی است،

کهکشانی خواهم دادش.))

روی پل دخترکی بی پاست،

دب اکبر را بر گردن او خواهم آویخت.

هر چه دشنام، از لب ها خواهم برچید.

هر چه دیوار، از جا خواهم بر کند.

رهزنان را خواهم گفت:(( کاروانی آمد، بارش لبخند!))

ابر را، پاره خواهم کرد.

من گره خواهم زد، چشمان را با خورشید،

دل ها را با عشق، سایه ها را با آب، شاخه ها را با باد.

و به هم خواهم پیوست، خواب کودک را با زمزمه ی زنجره ها.

بادبادک ها به هوا خواهم برد.

گلدان ها، آب خواهم داد.

خواهم آمد، پیش اسبان، گاوان،

علف سبز نوازش خواهم ریخت.

مادیانی تشنه، سطل شبنم را خواهم آورد.

خر فرتوتی در راه، من مگس هایش را خواهم زد.

خواهم آمد سر هر دیواری، میخکی خواهم کاشت.

پای هر پنجره ای، شعری خواهم خواند.

هر کلاغی را کاجی خواهم داد.

مار را خواهم گفت:(( چه شکوهه دارد غوک!))

آشتی خواهم داد.

آشنا خواهم کرد.

راه خواهم رفت.

نور خواهم خورد.

دوست خواهم داشت.

                                                                   سهراب سپهری

 آري
 تا شقايق هست زندگي بايد كرد.
 دردل من چيزي است؛ مثل يك بيشه نور؛ مثل خواب دم صبح .
  وچنان بي تابم كه دلم مي خواهد
 بدوم تا ته دشت؛ بروم تا سركوه .
 دورها آوايي است كه مرا مي خواند .
 (سهراب سپهري)

 امشب از آسمان ديده ی تو

 روی شعرم ستاره می بارد

 در زمستان در شب کاغذ ها

 پنجه هايم جرقه می کارد

 شعر ديوانه ی تب آلودم

 شرمگين از شيار خواهش ها

 پيکرش را دوباره می سوزد

 عطش جاودان آتش ها

 آری آغاز دوست داشتن است

 گرچه پايان راه نا پيداست

 من به پايان دگر نينديشم

 که همين دوست داشتن زيباست

 از سياهی چرا هراسيدن

 شب پر از قطره های الماس است

 آنچه از شب بجای می ماند

 عطر خواب آور گل ياس است

 دانی از زندگی چه می خواهم

 من تو باشم . . . تــو . . . پای تا سر تو

 زندگی که هزار باره بود

 بار ديگر تــو . . . بار ديگر تو

 بس که لبريزم از تو ميخواهم

 بروم در ميان صحراها

 سر بسايم به سنگ کوهستان

 تن بکوبم به موج درياها

 آری آغاز دوست داشتن است

 گرچه پايان راه نا پيداست

 من به پايان دگر نينديشم

 که همين دوست داشتن زيباست

 آن زمان که خورشيد قلب من برای هميشه غروب کرد

 آن زمان که خونی که در رگهايم جاری بود برای هميشه خشکيد

 آن زمان که لبهايم برای هميشه بسته شد

 آن زمان که افکارم من را تنها در ميان آسمان رها کردند

 آن زمان که تنها جسمم از ميان رفت روحم به پرواز در آمد

 آن زمان من مرده ام

 وشب هنگام برای يک بار و آخرين بار من را در خوابت ببين

 ببين که چگونه تمام استخوانهايم و تمام افکارم در گمنامی وتنهايی پوسيدند

 و من از ميان رفتند

 و آن لحظه من تنها يک چيز دارم

 و آن خداوند يکتاست که بيشتر از هميشه به او نزديک شده

 اما آنگاه مطمئن باش

 که برای اولين بار از نبودن تو شادانم و افسوس گذشته را نخواهم خورد

 زيرا در نبود تو خداوند را در کنار خود احساس می کنم

 احساسی واقعی که از تمام وجودم سر چشمه ميگيرد

 کوچه هايی که ميان من و تو بود از فردا نگفت

 از رويای زيبای دنيا نگفت

 از سبزی دست های پر محبتت هيچ نگفت

 کوچه ای ساکت بود بی خروش بی عشق بود

 نميدانم چرا؟

 کوچه ای که ميان من و تو بود زيبا نبود